Metoda Języka Ojczystego

Dr Shinichi Suzuki (1898-1998)  zmienił sposób podejścia do dziecka. Wykształcił  inny proces uczenia i pobudzania aktywności uczniów między innymi, poprzez włączenie rodziców dziecka do samego procesu nauczania. Uważał, że wszyscy rodzimy się w jakiś sposób utalentowani. To od wpływów środowiska w jakim żyjemy zależy rozwój naszych uzdolnień.

Dla udowodnienia prawdziwości swojej tezy, Suzuki porównał naukę gry na instrumencie do  umiejętności uczenia się mowy w ojczystym języku.Każde dziecko, niezależnie od obiektywnych trudności, jakie ten język przedstawia, a więc od jego akcentów i często skomplikowanego dialektu, uczy się tego języka perfekcyjnie i to na prostej zasadzie - naśladowania rodziców. 

I ten właśnie mechanizm przenosi Suzuki na grunt edukacji muzycznej i czyni go istotym elementem swojej metody.
Znany jest powszechnie fakt, że dzieci mają niewiarygodną wręcz szybkość uczenia się wszystkiego, zwłaszcza do 12 roku życia. 
Potem tempo przyswajania sobie nowego wyraźnie maleje. Stąd też metoda Suzuki adresowana jest przede wszystkim do dzieci właśnie w tym przedziale wiekowym, o największej efektywności uczenia się. 
Dla nauczycieli stosujących tę metodę edukacja muzyczna cztero, trzy i nawet dwulatków jest chlebem powszednim.
Metoda Suzuki spełnia najbardziej ostre kryteria współczesnej pedagogiki i psychologii. Nie znamy dotąd lepszej i skuteczniejszej metody umuzykalniania dzieci i to od wczesnego dzieciństwa.
Metoda Suzuki nie odrzuca żadnego dziecka i pozwala wydobyć z każdego z nich to, co najlepsze.
Nie jest bynajmniej celem metody kształcenie profesjonalistów-instrumentalistów. Jej zadaniem jest bowiem rozwój intelektualny poprzez trening na instrumencie.

W świetle najnowszych badań rozwój mózgu wspomagany treningiem muzycznym już we wczesnym dzieciństwie, jest szybszy i bardziej efektywny.

Bez wątpienia, duży procent dzieci kształconych tą metodą kultywuje muzykowanie przez całe życie, a wiele z nich wybiera zawód muzyka.